حُکم

 

 

ورق که ریخت ؛

" حکم "

پیک ِ سیاه بود

همه

تسلیم !!!

 

فرهین

فرهین

 

کوژپشت

در آبراه ِ زمان
یک نام
تکه ای کاغذ  ؛
دستاویزی برای بلعیدن
چه عجول !
در خشکیدن ِ شوق شکفتن


برهنه چشم
در غربت ِ  فاصله ها
ملبس استخوان
در هجرتی نابهنگام
تلخ کام
از حجم ِ سراب


گُرگرفته
از گدازه های ِ خوشبختی !
سَردر گُم
بر بال ِ  رنگین کمان
رقصان
در خارزارِ  زندگی


آری...
این منم ؛
سر بر نیارم به تماشا
خمیده پشت ؛
کوژپشتی
از تبار دردم

 

فرهین

بهار

 

بهار را

بر درختان خانه مادربزرگ دیدم ؛

با قامتی بَرَنده

و ایستا

همانند

درخت هزار تخمه طوبا

 

حال…

درختان کوچه ما

روییده بر مدار صفردرجه

سست و خمیده ؛

پهن

بر دامن چین خورده باد !

 

فرهین

 

3hkgsc9zd848yc62ni1v.jpg