فاصله کاذب

 

می رسد ...

زمان مرگم ؛

در سرزمینی تاریکتر از قبر

و در خزانی فارغ از شور ؛

عبور می کنم ...

به قصد سرزمین ِ  موعود ؛

می گذرم...

از خورشید

در میهمانی ِ  دشت شقایق و بابونه

از ماه

در میهمانی ِ  عطر ستاره های شبانگاهی

از سایه های پوشالی

که میهمان کردند

رنگ سبز را در چاهی عقیم

از سنگها

که هدیه کردند

سختی را به فصلهای خشک ِ عشق

از کرکسها

که مصلوب کردند

ریشه اعتماد را به بام عدالت

از پنجره ها

که میخ کردند

آگاهی را به شقیقه نگاههای مسخ و مضطرب

از وارثان رسالت

که بافتند

قداست را به گیسوان ابرهای مسموم

.

.

.

و می رسم ...

به  - مقصد -

و

میخندم ...

به فاصله ای کاذب  ؛

بین ِ

-  من  -  ؛

 و

 -  او  -

 ==============

پ . ن : نسخه ویرایش شده

 

فرهین

" ی ِ " ؛ " ت ِ " فاصله

1)

از
-  مَن  -
تا
- مَنیَّت – 
فاصله است
به قدر ِ
" ی ِ "
" ت ِ "
تَب ِ
خودشیفتگی
و
خودکامگی
.
.
.
2)

سِبقَت
از خط ِ مُمتَد ...
و
تصادم ِ
- من –
و
- او –  ؛
حال ...
سردرگُم و پریشان
در پی ِ
-  بود ِ  -
خویشتن

 

فرهین

همچو ققنوس

 

در قندیل ِ  تنهایی ِ خویش

پر از واژه  و  سیاه مشق

بسنده کردم

به پیوند ِ  بکر ِ  کلمات

و آرزوهای سقط شده را

سپرده

 به ترازوی ِ دو سر ِ عدل

.

عاشق ِ سرکش

قلم بگردان

تا وقت باقیست ؛

قریب است

بشکند قلم در دستانم

و

در آتش

کالبد ِ خاکی ام

.

-  شعله  -

 سرکش از – فریاد ِ -  من

بشنو از هر سوراخ

رمز و راز ِ نجوای ِ  من

در بلوغم

زندگی ...

 رنگ ِ دگر دارد

همچو – ققنوس -

آن جرقه

-  عاشقی -  در راه دارد

 

فرهین

شب ِ تنهایی ِ بادبادکها

 

کودکی ات را رها کردی ...

خفته ای در شب ِ خستگی ِ عروسکها

و چه آرام مینگری زمان را

دراین مقطع از بستر ِ زندگی

.

تقصیر آیینه نیست!!!

نگاهش کن

ای سکوت ِ  ناگزیر

کودکی هایت خفته در بستر

در غروبی نفسگیر و بارانی

.

برق ِ کف ِ سرت

نشان دارد از

بی نشانی ِ گیسوانت ؛

هاله سیاه ِ دور ِ چشمانت

پوشانده ؛

برق شیطنت ِ کودکی را

که رنگ ِ التماس دارد

برای زیستن ؛

یا

خواهش برای رهایی

در سکوت

و نفسهای آخر

.

چگونه در آغوش بگیرم ؟

هیکل نحیفت را ،

دستان ِ  بی رمقت را

بسپار به دستانم ،

ظرافت ِ  آنها

به خاطرم آرد

ترس از

شکستن ِ نوک ِ مداد در دبستان را

.

سهم تو از زندگی ...

نفس ِ گلبرگ ِ  یاسی

که مچاله میشود

زیر ِ پای لحظه های شکم پارگی

بی خیالی ، بی عاری

سایه های مُهر ِ برگشتی

و نبود ِ بودجه

.

.

.

اندکی درنگ ...

سهم ما چیست؟

تا لحظه پریدن ِ پرستوها

شب ِ  تنهایی ِ  بادباکها

 =========================================

پ . ن :

هم اینک ...

پرستوهای مهاجر ؛

نیازمند نگاه مهربان و دستان پرمهرتان هستند.

آنگاه که فرزند دلبندت را در آغوش میگیری ؛ به یاد نفس ِ یاس ِ بهاری نیز باش.

 

فرهین

خسته تر از همیشه

 

- او -   بود

و

سکوت ممتد ؛

پنجره ای

تکیه بر دیوار

و

نسیم بادی

در بیراهه ؛

زل زده به انتهای جاده

شاید...

برای تلاقی نگاهی آشنا

و حال

خسته تر از همیشه

کنار جاده

همچنان ایستاده

باد می پیچد

لابه لای موهای سپیدش

 

فرهین

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

 

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند،

هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم.

زیرا چو زاهدان سیه كار خرقه پوش،

پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود،

بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا.

نام خدا نبردن از آن به كه زیر لب،

بهر فریب خلق بگوئی خدا خدا.

ما را چه غم كه شیخ شبی در میان جمع،

بر رویمان ببست به شادی در بهشت.

او می گشاید … او كه به لطف و صفای خویش،

گوئی كه خاك طینت ما را ز غم سرشت.

طوفان طعنه، خنده ی ما را ز لب نشست،

كوهیم و در میانه ی دریا نشسته ایم.

چون سینه جای گوهر یكتای راستیست،

زین رو بموج حادثه تنها نشسته ایم.

مائیم … ما كه طعنه زاهد شنیده ایم،

مائیم … ما كه جامه تقوی دریده ایم؛

زیرا درون جامه بجز پیكر فریب،

زین راهیان راه حقیقت ندیده ایم!

آن آتشی كه در دل ما شعله می كشید،

گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود؛

دیگر به ما كه سوخته ایم از شرار عشق،

نام گناهكاره رسوا! نداده بود.

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان،

در گوش هم حكایت عشق مدام ما.

“هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

ثبت است در جریده عالم دوام ما

 

فروغ فرخزاد

- درد - ؛ - درمان -

 

میگن ...

- درد -  را از هر طرف که بنویسند ... همان  - درد -  است.

.

خوب ...

هر - درد -  ...  ؛  - درمان -  ... لازم دارد.

.

- درمان - را از طرف دیگر ؛ چه مینویسند؟؟؟

 .

- نامرد - !!!

.

بگذار با   - دردهایم -   ؛  بسازم ...

.

برای   -  درمان  -   ؛ نیازی به درمانگر ِ    - نامرد -  ؛  ندارم.

.

.

.

-  درد  -  ؛  را به جان میخرم.

 

پ.ن:

همیشه به این فکر نکنید که منظور از درمانگر ِ نامرد .... یک جنس ِ مخالف است.

به دردهای اجتماعی ، سیاسی و فرهنگی هم بیاندیشیم.

 

فرهین