فاصله

 

گاه فاصله ها به قدری کوتاه ست ...

که چشمان دوربین ما

و دلهای بی مهر ِ ما

از آن غافل است .

شاید ...

فاصله بین  " ما "  ؛ تنها یک  " سلام "  باشد.

 

فرهین

 

روحم درد می کند ...

 

روزگار غریبی ست ...

مدعیان آزادی بیان ؛

در ادعا ؛ بی پروا و جسور ... در عمل ؛ دیکتاتور

اگر سخن حق بزنی ...

آدم حاشیه داری می شوی !!!

اگر سخن نگویی ...

و همچون گوسفند ؛ بع بع کنی  ... آدم خوبی هستی !!!

اگر سکوت کنی ... باید بغض را در گلو خفه کنی و ...

حالم اصلا خوش نیست .

روحم درد می کند .

 

                                                     فرهین

می ترسم ...

 

این منم ؛
همان که هست
د ر - من -
و می نگرد به من

چون صخره
آرام و مغرور ،
شلاق میخورم
از باد و باران

خسته ولی هوشیار
تنها و باعشق بیگانه ،
می گریم در دل
و مُرده در نقش خویش

با دل ِ صنوبری
ولی ،  لرزان چو بید
می نگرم ؛ حقارت دنیا
و رسیدن ِ بهاری بی سرانجام را

درانتظار ِ فصلی نو
برآمده از برزخ ِ فصلهای تکراری ؛
رها از ازدحام ِ بی قراری ها
و ظلمت ِ فاصله های تقدیر

مقام من ؛ تجلی ِ سمفونی ِ هستی
وهمچون اناهیتا
سوار بر شیر ؛
می سرایم عشقی اهورایی
.
.
.
ولی ...
می ترسم ...
 از – ارتداد ِ– خویش
در سکوت ِ مبهم ِ عبور

 

                                                         فرهین

سهم ِ من از زندگی

 

سهم ِ من از زندگی ...
بستر ِ حُزن آلودی در باغ ِ سکوت
وصدای ِ نفسهایم در هیاهوی ِ شب
غریبانه و دلنشین ؛

پیچشهای ِ گریز از ناگزیر
از قوه خیال ، رو به سوی ِ عین
و حرارت وجودم از سر ِ ناباوری
متعارض است با دمای ِ بودنم

حال و هوایم ، مبتلا به سندروم
و بذرهای نذر و نیایش
دعوی اجابت دارند به سقوط
در رویای خستگیهای ِ بستر ِ احساس

حسرت ِ پرواز در من
رسیده به سن ِ یائسگی
ودر انتهای ِ لب ِ رودخانه
با دلخستگی از زندگی

حال...
غبطه میخورم
بر حس ِ زایش ؛
و در قاب ِ نفسگیر ِ دل
که آبستن ِ کلمات است ،
از هجای ِ غربت
نفس میکشم
واژه واژه
با هوای ِ حس ِ  - بودن -

 فرهین

 

 

گذر از ناسوت

 

جنونی ناگزیر

سجده بر محراب

" طـــــــواف " میکند

اندام ِ  شب ِ  تنهایی ام را  ؛

ملتهب و ناگزیر

در گذر از ناسوت

که

با " سعی ِ " دوباره

و " اِحرام ِ "  بَزَک کرده

بر مدار ِ وهم  ؛

نمیرسد به دانه های نور

در ضخامت ِ صبح

 فرهین