من هستم و کوه ...

با مرغکان ِ سکوت

که از طواف ِ خورشید می آیند

من هستم و رنگین کمان...

با اقاقی ، و یک سبد آویشن

که از میهمانی ِ باران می آیند

و پروانه تر از همیشه در ترسم

مابین ِ آشفتگی دو احساس ؛

گاه ، چون شاخسار ِ بید

که زمزمه می کند رقص ِ باد را

گاه ، چون مسافری خسته

مضطرب از همراهی بی کوله

دلتنگی... ؛

در رد پای ِ سایه شرجی

بر جای می ماند

آنجا که زودگذر است

ابر ِ حضور

غربت ِ  جاده ها را ؛

به حرمت ِ آفتاب ِ وجودت

پیاده می پیمایم

که سبزینگی ِ نگاهت

تلنگری بود

بر حباب ِ تنهایی ام

 

فرهین

 

تبادل لینک اتوماتیک